سه شنبه 8 مرداد 1398  12:44 ق.ظ

پیامبر صلی الله علیه و آله:اِنَّ الْبَلاءَ لِلظّالِمِ اَدَبٌ وَ لِلْمُؤمِنِ اِمتحانٌ وَ لِلاَْنبیاءِ دَرَجَةٌ وَ لِلاْولیاءِكَرامَةٌ ؛

بلا براى ظالم مایه ادب، براى مؤمن آزمایش و براى پیامبران مایه ترفیع درجه وبراى اولیا بزرگوارى است.[جامع الأخبار، ص ۳۱۰، ح ۸۵۲]

 

امام حسین علیه السلام:اَللّهُمَّ لا تَسْتَدْرِجنى بِالاِْحسانِ وَ لا تُؤَدِّبْنى بِالْبَلاءِ ؛

خدایا! با غرق كردن من در ناز و نعمت، مرا به پرتگاه عذاب خویش مَكشان و با بلایا(گرفتارى ها) ادبم مكن.[بحار الأنوار، ج ۷۵، ص ۱۲۷، ح ۹]

 

امام رضا علیه السلام:… فَاِن قالَ قائِلٌ : فَلِمَ وَجَبَ عَلَیْهِمْ مَعْرِفَةُ الرُّسُلِ وَالاِْقْرارُ بِهِموَالاِْذعانُ لَهُم بِالطّاعَةِ؟ قیلَ : لاَِنـَّهُ لَمّا اَنْ لَمْ یَكُنْ فى خَلْقِهِمْ وَ قُواهُم ما یُكْمِلونَ بِهِمَصالِحَهُم وَ كانَ الصّانِعُ مُتَعالیا عَنْ اَنْ یُرى وَ كانَ ضَعْفُهُمْ وَ عَجْزُهُمْ عَنْ اِدْراكِهِظاهِرا ، لَمْ یَكُنْ بُدٌّ لَهُمْ مِنْ رَسولٍ بَیْنَهُ وَ بَیْنَهُمْ مَعْصومٍ ، یُؤَدّى اِلَیْهِم اَمْرَهُ وَ نَهْیَهُوَ اَدَبَهُ ، و یَقِفُهُمْ عَلى ما یَكونُ بِهِ اجْتِرارُ مَنافِعِهِمْ وَ مَضارِّهِم ؛

اگر كسى بگوید : چرا شناخت پیامبران و اعتراف به آنها و اقرار به (لزوم)اطاعت از آنان ، بر مردم واجب است؟ در پاسخ گفته شود : چون در وجود مردمو قواى آنان ، چیزى نیست كه با آن ، مصالحشان را كامل سازند و آفریدگار نیزبرتر از آن است كه دیده شود ، سستى و ناتوانى آنان از ادراك او آشكار است ،پس چاره اى جز این نیست كه میان خداوند و مردم ، پیام آورى معصوم باشد كه اوامرو نواهى و ادب (و آموزه هاى) او را به ایشان برساند و آنها را به آنچه مایه سودو زیانشان است ، آگاه سازد.[عیون اَخبار الرضا ، ج ۱، ص ۱۰۷ ح ۱]

 

امام صادق علیه السلام:اِذا كانَ یَومُ القیامَةِ بَعَثَ اللّه ُ عَزَّوَجَلَّ العالِمَ وَ الْعابِدَ ، فَاِذا وَقَفا بَیْنَیَدَىِ اللّه ِ عَزَّوَجَلَّ قیلَ لِلْعابِدِ : اِنْطَلِقْ اِلَى الْجَنَّةِ وَ قیلَ لِلْعالِمِ : قِف تَشَفَّعْ لِلنّاسِ بِحُسْنِتَأدیبِكَ لَهُمْ؛

هر گاه روز قیامت گردد ، خداى عزّوجلّ عالم و عابد را برانگیزاند . پس آن گاهكه در پیشگاه خداوند ایستادند به عابد گفته مى شود : «به سوى بهشت حركت كن»و به عالم گفته مى شود : «بایست و مردم را به خاطر آن كه نیكو ادبشان نمودى،شفاعت كن» .[علل الشرایع، ج ۲، ص ۳۹۴، ح ۱۱]


  • آخرین ویرایش:-
نظرات()   
   
سه شنبه 8 مرداد 1398  12:43 ق.ظ

امام رضا علیه السلام :اَلتّینُ یَذْهَبُ بِالْبَخْرِ وَیَشُدُّ الْعَظْمَ وَیُنْبِتُ الشَّعْرَ وَیَذْهَبُ بِالدّاءِوَلایُحْتاجُ مَعَهُ إِلى دَواءٍ؛

انجیر بوى بد دهان را برطرف، استخوان ها را محكم، رویش مو را زیاد و بیمارى رابرطرف مى كند و با وجود آن احتیاجى به دارو نیست.[وسائل الشیعة، ج ۱۷، ص ۱۳۳، ح ۱]

 

پیامبر صلی الله علیه و آله :تَخَلَّلوا فَإِنَّهُ لَیْسَ شَىْ ءٌ أَبْغَضَ إِلَى الْمَلائِكَةِ مِنْ أَنْ یَرَوْا فى أَسْنانِالْعَبْدِ طَعاما؛

خلال كنید كه بدترین چیز نزد فرشتگان این است كه لاى دندان هاى بنده، ماندهغذا ببینند.[مكارم الاخلاق، ص ۱۵۳]

 

امام صادق علیه السلام :اَلْخِلالُ بَعْدَ الطَّعامِ، یَشُدُّ اللِّثاتِ وَ یَجْلِبُ الرِّزْقَ وَ یُطَیِّبُ النَّـكْهَةَ؛

خلال كردن بعد از غذا، لثه ها را محكم، روزى را زیاد و دهان را خوشبو مى كند.[احقاق الحق، ج ۱۲، ص ۲۸۳]

 

امام صادق علیه السلام :اَلحَوْكَ بَقْلَةُ الأَنْبیاءِ. أَما إِنَّ فیهِ ثَمانُ خِصالٍ:… وَ یُطَیِّبُ النَّـكْهَةَ …؛

ریحان سبزى انبیاست و در آن هشت خاصیت است: … از جمله این كه دهان راخوشبو مى سازد.[كافى، ج ۶، ص ۳۶۴، ح ۴]


  • آخرین ویرایش:-
نظرات()   
   
سه شنبه 8 مرداد 1398  12:43 ق.ظ

پیامبر صلی الله علیه و آله:لِلاِمامِ الحُسَیْنِ علیه السلام: یا بُنَىَّ كُلِ الكَرَفْسَ، فَاِنَّها بَقْلَةُ الاَنْبیاءِ مَغفولٌ عَنْهاوَ هُوَ طَعامُ الخَضِرِ وَ اِلْیاسَ وَ الْكَرَفْسُ یَفْتَحُ السُّدَدَ وَ یُذَكِّى الْقَلْبَ وَ یَرِثُ الْحِفْظَ وَیَطْرُدُ الْجُنونَ وَ الْجُذامَ وَ البَرَصَ وَ الْجُبْنَ؛

فرزندم: كرفس بخور، چرا كه كرفس سبزى پیامبران است، از آن غفلت شده، خوراكخضر و الیاس علیهماالسلام است. كرفس گرفتگى رگ ها را باز مى كند، دل را طراوت مى بخشد،حافظه را زیاد مى كند و دیوانگى، جذام، پیسى و ترس را دور مى كند.[الفردوس، ج ۵، ص ۳۷۰، ح ۸۴۶۸]

 

پیامبر صلی الله علیه و آله:عَلَیْكُمْ بِالزَّبیبِ فَإِنَّهُ یَكْشِفُ الْمِرَّةَ وَیَذْهَبُ بِالْبَلْغَمِ وَیَشُدُّ الْعَصَبَوَیَذْهَبَ بِالإِْعْیاءِ وَیُحَسِّنُ الْخُلْقَ وَیُطَیِّبُ النَّفْسَ وَیَذْهَبُ بِالْغَمِّ؛

مویز بخورید، زیرا صفرا را برطرف مى كند، بلغم را از بین مى برد، اعصاب را قوى،خستگى را برطرف و اخلاق را خوب مى كند، به روح آرامش مى بخشد و غم را مى برد.[خصال، ص ۳۴۴]

 

امام صادق علیه السلام:اَطْعِمُوا الْمَبطونَ خُبزَ الاَْرُزِّ، فَما دَخَلَ جَوْفَ الْمَبطونِ شَىْ ءٌ اَنْفَعُعَنْهُ، اَما اِنَّهُ یَدْبَغُ الْمَعِدَةَ وَ یَسُلُّ الدّاءَ سَلاًّ ؛

به كسى كه دل درد (اسهال)، دارد نان برنجى بدهید، چرا كه براى دل درد چیزىمفیدتر از آن نیست. بدانید كه آن، معده را پاك و درد را كاملاً آرام مى كند.[كافى، ج ۶، ص ۳۰۵، ح ۲]

 

امام على علیه السلام:نِعْمَ الاِْدامُ اَلْخَلُّ یَكْسِرُ الْمِرَّةَ وَ یَطْفِئُ الصَّفْراءَ وَ یُحْیِى الْقَلْبَ؛

سركه، خوب خورشتى است، زرداب را مى شكند، صفرا را فرو مى نشاند و قلب رازنده مى كند.[كافى، ج ۶، ص ۳۲۹، ح ۷]


  • آخرین ویرایش:-
نظرات()